Kendini Keşfetmek

Прихо́дит вре́мя, когда́ ты понима́ешь что хо́дишь по кру́гу. Одни́ и те же ситуа́ции, одни́ и те же встре́чи. Разгово́ры ни о чём, фальшь, натя́нутые улы́бки, с шабло́нным вопро́сом – «Как дела́? Как жизнь?» И тут ты понима́ешь, что всё э́то вре́мя ты ходи́л вокру́ горы́, а тепе́рь созре́л для подъёма вверх на Верши́ну.

Когда́ ты реши́лся взойти́, ты начина́ешь де́лать пе́рвые шаги́ вверх, но к тебе́ прихо́дит ощуще́ние гру́за, кото́рое меша́ет тебе́ поднима́ться. Сде́лав переды́шку, ты открыва́ешь свой рюкза́к и ви́дишь в нём не ну́жный хлам, груз.

Достаёшь и ви́дишь что э́то груз – Сомне́ния, ты выки́дываешь его́ вниз. Идёшь да́льше вро́де ле́гче, но с ка́ждым ме́тром вверх, ты вновь ощуща́ешь груз. Открыва́ешь рюкза́к, а там – Злость, Оби́ды, Стра́хи, вре́дные привы́чки. Вы́кинув всё, ты чу́вствуешь лёгкость. Но идя да́льше, ты осознаёшь, что ты одино́к, а там внизу́ ты таки́м не́ был.

Был шум, весе́лье, друзья́ и мно́го таки́х как ты. Но к тебе́ прихо́дит понима́ние, что всё э́то весе́лье – э́то иллю́зия, ма́ска с фальши́вой улы́бкой скрыва́ющая печа́льное лицо́. Ты то́чно реши́л, всё, доро́ги нет наза́д, то́лько вперёд – вверх.

Оберну́вшись, ты ви́дишь уже́ не то́лько ли́нию горизо́нта, а но́вые краси́вые пейза́жи, кото́рые ты ра́ньше не замеча́л и не мог предста́вить, что они́ существу́ют.

И вот, че́рез не́которое вре́мя ты вдруг встреча́ешь челове́ка, иду́щего чуть вы́ше, но в том же направле́нии. Он тебя́ с улы́бкой встреча́ет и протя́гивает ру́ку по́мощи. Но ты замеча́ешь, что не мо́жешь протяну́ть ру́ку. Ты открыва́ешь рюкза́к и достаёшь – Горды́ню, броса́ешь её вниз, и она́ вдре́безги разбива́ется о ска́лы. Ты протя́гиваешь ру́ку, ты уже́ не одино́к.

И э́тот но́вый попу́тчик, расска́зывает тебе́, что ещё ли́шнего вы́кинуть, а каки́е поле́зные и ну́жные инструме́нты-ка́чества приобрести́ для дальне́йшего восхожде́ния на Верши́ну.
В ито́ге ты оконча́тельно убежда́ешься, что смысл не в хожде́нии по кру́гу, в се́рости однообра́зия – а в движе́нии, разви́тии, позна́нии.

Bir gün gelecek bir dairenin içinde gezindiğini anlayacaksın. Benzer durumlar, benzer toplantılar. Basmakalıp sahte gülücükler, yapay tartışmalar. «Nasılsın? Hayat nasıl gidiyor?» Bütün bu geçirdiğin zamanda dağın etrafında yürüdüğünü anlıyorsun ve artık zirveye çıkmak için olgunlaştın. Zirveye ulaşmaya karar verdiğinde ilk adımlarını atmaya başlıyorsun.

Ama kalkıp ileri gitmeni engelleyen bir yük hissi sana izin vermiyor. Derin bir nefes alarak, sırtındaki çantayı açıyor ve içindeki çöpleri ve diğer yükleri görüyorsun. Onların bir yük olduğunun bilincine varıyorsun. ŞÜPHE –  onu çantadan çıkarıyordun. Artık daha kolay ilerliyorsun. Ama tırmandığın her metrede sırtındaki yükü tekrar hissetmeye başlıyorsun.

Sırt çantanı açıyorsun ve oradan ÖFKE, KIZGINLIK – KORKULAR – KÖTÜ ALIŞKANLIKLAR – her şeyi çantadan çıkarıyorsun ve kendini daha iyi hissediyorsun. Ama daha çok ilerlemek zorunda olduğunun farkındasın. Yalnızsın, aşağıda olduğunda durum böyle değildi. Gürültü, eğlence, arkadaşlar ve senin gibi pek çok insan vardı. Ama sana yeni bir anlayış geliyor – tüm bu eğlenceler, aslında sadece yanılsamalar, üzgün yüzlerini sahte gülücükleriyle gizlemeye çalışan insanlar…

Artık karar verdin geri dönüş yok sadece ileriye doğru gideceksin, zirveye… Arkanı dönüp baktığında sadece ufuk çizgisinin olmadığını ve diğer yeni güzel manzaralar olduğunu görüyorsun. Daha önce hiç fark etmediğin ve hayal edemediğin şeylerin var olduğunu…

Ve biraz zaman geçtikten sonra aniden bir insanla karşılaşıyorsun biraz daha senden yukarıda yürüyen ama aynı istikamete doğru giden. O seni sıcak bir gülümseme ile karşılıyor ve sana yardım etmek için ellerini uzatıyor.

Ama sen bu yardım ellerine uzanamayacağını fark ediyorsun. Tekrar sırt çantanı açıyorsun ve içinden GURURU çıkarıp onu aşağıya doğru fırlatıyorsun ve o küçük kaya parçaları halinde aşağıya doğru yuvarlanıyor. Ve ellerini adama uzatıyorsun, artık yalnız değilsin.

Ve yeni yoldaşın sana daha fazla şeyler atılması gerektiğini anlatıyor ayrıca sana zirveye ulaşmak için ihtiyacın olacak faydalı aletler hakkında bilgi veriyor. En sonunda hayatın anlamının bir daire içinde yürümek olmadığını kavrıyorsun artık.  Hayatın anlamı, tekdüzelik içinde monotonca yaşamak değildir, hayatın anlamı, ileri hareket etmek, gelişmek ve bilinçlenmektir…

Bir yorum yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.